Περιγραφή

Από το μαγαζί με τα πατατάκια στο κατάστημα μεταχειρισμένων ειδών<div> Περιπλανιέμαι στην εποχή μας σαν μονόποδος που περπατάει στο Διεθνές Μουσείο Υποδημάτων: μισός-ανήσυχος, κουτσαίνοντας. Ακούω τον Ιουλ και τον Βιβάλντι με την ίδια ευχαρίστηση και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μια ιδιοφυΐα της εποχής μας δεν έχει σκεφτεί ακόμα μια τρισδιάστατη ολογραμματοποιημένη συνεργασία.</div><div><br></div><div> Πατάτα, έτσι νιώθω συχνά όταν βλέπω πώς ζουν οι άνθρωποι. Είναι επίσης αυτό που θέλω να τους σπρώξω στα μούτρα όταν δεν τους αντέχω άλλο. Και πάνω απ' όλα, είναι η ενέργεια που έχω όταν επιτέλους κοιμάμαι τις επτάμισι ώρες.</div><div><br></div><div> [Ολοκληρώστε αυτήν την παρουσίαση με ένα ισχυρό επιχείρημα για να κάνετε τον κόσμο να θέλει να έρθει να δει την παράσταση] Αν έρθετε, θα ξέρετε για τι πράγμα θα μιλήσω. Αν δεν έρθετε, δεν θα έρθετε.</div>