Περιγραφή

«Δον Κιχώτης» των Marie-Claude Pietragalla και Julien Derouault<div> Πιστή στη δέσμευσή της να χτίζει γέφυρες μεταξύ αισθητικής και να ενθαρρύνει την ανταλλαγή, η La Seine Musicale συνεχίζει να προσφέρει πρωτότυπες δημιουργίες και αυτή τη σεζόν, στο σταυροδρόμι διαφορετικών ειδών και καλλιτεχνικών κλάδων: μουσική, χορός, αυτοσχεδιασμός, ποίηση...</div><div><br></div><div> <strong>Παρουσίαση</strong></div><div> Αφού καθήλωσε το κοινό στο La Seine Musicale τον Μάρτιο του 2024 με την παράσταση «Ζιζέλ(ες), το Théâtre du Corps των Marie-Claude Pietragalla και Julien Derouault επιστρέφει με μια μεγάλης κλίμακας δημιουργία: τον Δον Κιχώτη, μια ποιητική και οραματική τοιχογραφία που μεταφέρει το αριστούργημα του Θερβάντες στο εγγύς μέλλον. Σε αυτόν τον κόσμο όπου η τεχνητή νοημοσύνη διαμορφώνει τη γλώσσα, εναρμονίζει τη συμπεριφορά και «προσαρμόζει την αλήθεια στο κοινό καλό», η μυθική Δουλτσινέα γίνεται μια Τεχνητή Νοημοσύνη, μια μορφή κανονιστικής ευγένειας και αόρατου ελέγχου.</div><div> Σε αντίθεση με αυτήν, ένας άντρας επιλέγει την υπερβολή: να πιστεύει, να αγαπά, να ρισκάρει. Μέσα από αυτόν, ο ιππότης της Μάντσα ξαναγεννιέται - ήρωας του αδυνάτου, υπερασπιστής των ονείρων και της εσωτερικής ελευθερίας.</div><div> Αυτός ο Δον Κιχώτης δεν είναι μια κλασική επανερμηνεία, αλλά μια ευαίσθητη εξερεύνηση του παρόντος: τι απομένει από την ανθρωπιά μας όταν η τεχνολογία ισχυρίζεται ότι μας προστατεύει από τον εαυτό μας; Είναι η αγάπη για μια τεχνητή νοημοσύνη προδοσία της ανθρωπότητας ή έκθεση της στη γύμνια της;</div><div><br></div><div> Το έργο ανοίγει έναν διάλογο μεταξύ ποίησης και πολιτικής, μεταξύ σάρκας και κώδικα. Στη σκηνή, όχι λιγότεροι από 18 ερμηνευτές συνθέτουν μια κοινωνία σε κίνηση, διαπερασμένη από αντιθέσεις και συναισθήματα, αλλά και πολύ επίκαιρες εντάσεις.</div><div> Από αποσπασματικά σόλο μέχρι συλλογικές χορωδίες, από μπουρλέσκ μονομαχίες μέχρι λυρικές παρελάσεις, η χορογραφία και η σκηνοθεσία των Pietragalla και Derouault ενορχηστρώνουν ένα φυσικό θέατρο όπου η τεχνική ακρίβεια συνδυάζεται με τη ζωτική ενέργεια. Ο Julien Derouault ενσαρκώνει έναν σύγχρονο Δον Κιχώτη, έναν εύθραυστο αλλά φωτεινό ιππότη. Ο πιστός του Σάντσο ονειρεύεται να γίνει «Σάντσο ο Αστέρας» - ένα τρυφερό και ειρωνικό δίδυμο, ένας καθρέφτης στον υπερσυνδεδεμένο κόσμο μας. Ανάμεσα στον λυρισμό και το χιούμορ, την αφαίρεση και το αγνό συναίσθημα, ο Δον Κιχώτης αντηχεί σε όλη τη σκηνή ως ένας χώρος αντίστασης και ομορφιάς.</div><div> Ο μύθος ανακτά την αρχική του δύναμη: όχι αυτή της νίκης, αλλά αυτή της ανυπακοής στην αποκήρυξη.</div><div><br></div><div> <strong>Διανομή</strong></div><div> Ζυλιέν Ντερούω, Δον Κιχώτης</div><div> Πρίγκιπας Μάι, Σάντσο Πάντσα</div><div> Μπατίστ Ολιέ, Αλμπέρτο</div><div> Αντονίν Μούνο, Κίτρι</div><div> Lola Derouault Pietragalla, Dulcinea pas de deux</div><div> Matthias Damay Romey, Κύριος κλόουν</div><div> Giulia Aubé, Ylona Bonnet, Louis Combet Vittori, Aleksandra Efimova, Titouan</div><div> Fourvel, Lise Fromont, Joris Gruvel, Morgan Gruvel, Simon Langin, Gabin</div><div> Lanterne, Étienne Lloria και Romain Ovieve</div><div> Ludwig Minkus – Levon Minassian – Adriàn Berenguer – The Prodigy, μουσική</div><div> Ζυλιέν Ντερούω, κείμενα</div><div> Κλερ Αλάντε, εικονικά σκηνικά</div><div> Αλέξις Ντέιβιντ, φώτα</div><div> Guillaume de Tonquédec, σχεδιαστής ήχου</div><div> Marie-Claude Pietragalla, με τη βοήθεια της Anna Leidi, κοστούμια</div><div> Με τη συμμετοχή των Franck Sorbier και Evanbenjamin</div>