Περιγραφή

Οι κιθάρες δείχνουν τον δρόμο<div> Ραφαέλ Φεγιάτρ, κιθάρα</div><div> Eduardo Eguëz, vihuela, λαούτο & κιθάρα</div><div><br></div><div> <strong>Στην ημερήσια διάταξη:</strong></div><div> Μίλαν, Ορτίθ, Σανζ, Αλμπενίζ, Ταρέγκα, Πιατσόλα...</div><div> Pavanas, Jácaras, Canarios, Fandango, Folias, Tarantelas, Milongas και Tangos...</div><div><br></div><div> Η κιθάρα έχει διασχίσει τους αιώνες, επανεφευρίσκοντας συνεχώς τον εαυτό της. Κατά καιρούς οικεία και στοχαστική, έπειτα δεξιοτεχνική και εορταστική, υπερβαίνει τα όρια μεταξύ αριστοκρατικών σαλονιών και λαϊκών κύκλων. Ιστορικά, επεκτείνει την παράδοση παλαιότερων οργάνων όπως η βιχουέλα, η οποία ξεκίνησε τον 16ο αιώνα στην Ιβηρική Χερσόνησο. Στενός συγγενής του λαούτου, που θριάμβευσε σε όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, η βιχουέλα ενέπνευσε ένα εκλεπτυσμένο ρεπερτόριο σε συνθέτες όπως ο Αλόνσο Μουντάρα και ο Λουίς ντε Μιλάν. Όταν η μπαρόκ κιθάρα σταδιακά απέκτησε εξέχουσα θέση στα τέλη του αιώνα, άνοιξε τον εαυτό της στις λαϊκές πρακτικές. Το έργο του Γκασπάρ Σανθ προσφέρει ένα ευρύ πανόραμα των στυλ της περιόδου και αποκαλύπτει μια βαθιά πολιτισμική σύντηξη, που τροφοδοτήθηκε ιδιαίτερα από επιρροές από τον Νέο Κόσμο (όπως αποδεικνύεται και από τον Κώδικα Σαλντιβάρ, ​​ένα χειρόγραφο που ανακαλύφθηκε στο Μεξικό). Ωστόσο, ήταν κατά τον 19ο και 20ό αιώνα που η κιθάρα έφτασε σε μια από τις πιο ολοκληρωμένες εκφράσεις της, ιδιαίτερα στην Ισπανία, όπου οι Αλμπένιθ, Φάγια, Ροντρίγκο και Γκρανάδος της έδωσαν μια φωνή που ήταν ταυτόχρονα νοσταλγική και λαμπερή. Δύο βιρτουόζοι και ποιητές των νυκτών εγχόρδων συναντώνται εδώ για να γιορτάσουν το κορυφαίο όργανο του ιβηρικού κόσμου.</div>