Περιγραφή

Το ξέρουμε: δεν είμαστε πολλά. Αρκεί να κοιτάξεις τον ουρανό για να το θυμηθείς. Πρώτα δεν υπάρχει τίποτα, μετά σύννεφα, μετά δορυφόροι, μετά μεγάλες μπάλες που αιωρούνται στο διάστημα, περιστρεφόμενες γύρω από τους άξονές τους, και μετά το άπειρο... το άπειρο.<br><br> Και να 'μαστε εδώ. Συζητάμε. Γελάμε. Παντρευόμαστε. Χωρίζουμε. Ενοχλούμαστε επειδή το καταραμένο λεωφορείο άργησε ξανά. Μας πονάει το δόντι. Παίρνουμε μαθήματα μπατσάτα. Υπάρχουμε. Είμαστε ο καθένας μας το κέντρο του Σύμπαντος.<br><br> Κι όμως, καθώς διαβάζετε αυτές τις γραμμές, τριακόσιοι άνθρωποι στρίβουν τους αστραγάλους τους, δώδεκα χιλιάδες άλλοι ψάχνουν για τα κλειδιά τους (επτά χιλιάδες εκ των οποίων βρίσκονται σε μια τσέπη που έχει ήδη ερευνηθεί) και τρία δισεκατομμύρια κοιμούνται. Όσο για το άπειρο, αυτό συνεχίζει να διαστέλλεται.<br><br> Ίσως ήρθε η ώρα να τα δούμε όλα αυτά στη σωστή τους προοπτική, έτσι δεν είναι; Ποιο είναι το νόημα της ζωής; Τι στο καλό κάνουμε εδώ;