Περιγραφή

Η Λούσι κουβαλάει μια κληρονομιά όπου οι διατροφικές διαταραχές μεταδίδονται σαν οικογενειακά μυστικά.<p> Όταν όμως το σκηνικό μετατρέπεται σε παράλογο τηλεοπτικό δράμα, η αλήθεια αποκαλύπτεται: τα σώματά μας έχουν γίνει το σκηνικό μιας πάλης. Αρχικά διαποτισμένο με ειλικρίνεια και ευαλωτότητα, το έργο στρέφεται προς τη σάτιρα και το παράλογο. Δύο μέρη, δύο μορφές, το ίδιο ερώτημα: πώς αντηχούν οι ατομικές μας πληγές σε έναν κόσμο που πλανάται;</p><p> Λένε ότι δεν πρέπει να μιλάς με το στόμα γεμάτο, σωστά; Λοιπόν, δεν μπορείς καν να μιλήσεις όταν το στόμα σου είναι γεμάτο... Οι διατροφικές διαταραχές εκτοξεύονται στους νέους, κυρίως στις γυναίκες (90%). Προβλέπεται να είναι η δεύτερη κύρια αιτία θανάτου για τους νέους 15-24 ετών στη Γαλλία έως το 2025. Ενώ κάποιοι τρώνε χωρίς δεύτερη σκέψη, άλλοι μετράνε, ελέγχουν, αισθάνονται ενοχές και βλάπτουν τον εαυτό τους. Γιατί; Τι προκαλεί αυτές τις διαταραχές; Θέλω να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο σχετικά με αυτό το ζήτημα χρησιμοποιώντας το χιούμορ, την ειλικρίνεια, τις ονειρικές εικόνες και τον παραλογισμό για να βοηθήσω όσους είναι ακόμα παγιδευμένοι σε μια σπείρα σκότους και στην επιδίωξη της αδυναμίας. Αντί να υποκύπτουμε στη «μοναξιά» - αυτό το αίσθημα αποσύνδεσης από τους άλλους και από τον εαυτό μας - για να δανειστούμε τη φράση της Χάνα Άρεντ, ας δημιουργήσουμε μια αίσθηση κοινότητας και ας μάθουμε να ακούμε ο ένας τον άλλον και να εκφραζόμαστε πλήρως!<br><br> [Στο πλαίσιο της 9ης έκδοσης του Φεστιβάλ Traits d'union]</p>