Περιγραφή

Δον Ζουάν, ένας απογοητευμένος αρπακτικός, αλλά και ένας άνθρωπος που επαναστατεί ενάντια στην καθιερωμένη τάξη, τη θρησκεία.<div> Το 1665, αφού ο Λουδοβίκος ΙΔ΄, υπό την πίεση θρησκευόμενων φανατικών, απαγόρευσε στον θίασο του Μολιέρου να ανεβάσει τον Ταρτούφο, αποφάσισε, με τη συμβουλή των ηθοποιών του, να γράψει βιαστικά ένα θεατρικό έργο με ένα μοντέρνο θέμα: τον Δον Ζουάν. Αυτό το θέμα του αιώνιου σαγηνευτή έχει έκτοτε επανεξεταστεί και ερμηνευτεί με αμέτρητους τρόπους. Ακόμα και στο έργο του Μολιέρου, μπορεί να θεωρηθεί ως ένας απογοητευμένος θηρευτής, αλλά και ως ένας άνθρωπος που επαναστατεί ενάντια στην καθιερωμένη τάξη και τη θρησκεία που κληρονόμησε, όπως και το όνομά του.</div><div><br></div><div> Ο Μολιέρος ξεπερνά το θέμα του αμετανόητου σαγηνευτή. Ο Δον Ζουάν, αιώνια δυσαρεστημένος, φαίνεται περισσότερο φιλελεύθερος παρά ακόλαστος. Παρόλο που επικαλείται τις ερωτικές του κατακτήσεις, δεν τον παρουσιάζει ως θριαμβευτή σαγηνευτή, αλλά μάλλον ως ένα κακομαθημένο, επαναστατικό παιδί, περισσότερο ενάντια στη θρησκεία των ανθρώπων παρά ενάντια στον ίδιο τον Θεό, ένα κακομαθημένο παιδί που δεν θα διστάσει ούτε μπροστά στο σπαθί ούτε μπροστά στον σταυρό. Κατά κάποιο τρόπο, προμηνύει το άτομο που θα επιβαλλόταν στο θέατρο του 18ου αιώνα.</div><div><br></div><div> Σε αυτή την παραγωγή, ακολουθούμε την επιθυμία του συγγραφέα να σπάσει τον αυστηρό κανόνα των τριών ενοτήτων του κλασικού θεάτρου. Οι χαρακτήρες, με διαχρονικά κοστούμια, κινούνται σε κάθε πράξη σε διαφορετικά σκηνικά, δημιουργημένα από μικρές, διφορούμενες φιγούρες που μοιάζουν με τις Ερινύες, οι οποίες είναι προσκολλημένες στις πράξεις, τα αδικήματα και τις πράξεις του Δον Ζουάν.</div><div><br></div>