Περιγραφή

Η Βερενίκη, βασίλισσα της Παλαιστίνης, αγαπά τον Τίτο, αυτοκράτορα της Ρώμης. Ο Τίτος αγαπά τη Βερενίκη. Αλλά λόγοι κρατικοί στέκονται εμπόδιο στον έρωτά τους.<div> Η Ρωμαϊκή Σύγκλητος δεν μπορούσε να ανεχθεί έναν αυτοκράτορα να παντρεύεται μια ξένη. Ο Τίτος έπρεπε να εγκαταλείψει τη Βερενίκη.</div><div><br></div><div> Η πλοκή είναι απλή. Τα λόγια είναι συγκινητικά. Αντηχούν μέσα μας πολύ μετά τους τίτλους τέλους. Η Βερενίκη είναι ένα θεατρικό έργο για τη γλώσσα. Οι λέξεις είναι όπλα καταστροφής. Αλλά μπορούν επίσης να παρηγορήσουν και να αποκαταστήσουν την ελπίδα. Η Βερενίκη ακούει περισσότερο τον εαυτό της παρά κοιτάζει τον εαυτό της. Κάθε λέξη είναι εκεί για να μας υπενθυμίζει τη δύναμη της γλώσσας. Το κείμενο φαίνεται αμετάβλητο, σαν να ήταν πάντα εκεί.</div><div><br></div><div> «Ανακάλυψα το έργο του Ρακίνα στο λύκειο πριν από 35 χρόνια. Το ξανασυνάντησα πριν από 15 χρόνια στο θέατρο Αντίμπεα, σε μια παραγωγή σε σκηνοθεσία Ντομινίκ Τσάπσκι. Το κείμενο με εντυπωσίασε για άλλη μια φορά: ο ενήλικας κατάλαβε ότι ο έφηβος δεν τον είχε εγκαταλείψει ποτέ. Η Βερενίκη με στοιχειώνει και έπρεπε να επιστρέψω σε αυτήν. Να προσπαθήσω να καταλάβω πώς ο Ρακίνας, με μια απλή ιστορία και απλά λόγια, καταφέρνει να συγκινήσει την ψυχή. Έπρεπε να βρω ξανά τη Βερενίκη. Να ακολουθήσω τα βήματά της: το μονοπάτι του θεάτρου, δυνατό και σεμνό, ποιητικό και προσιτό, αγνό και σκληρό, παθιασμένο και γαλήνιο. Ένα θέατρο που μας υπερβαίνει, ανώτερο από τη ζωή στο βαθμό που το ανέκδοτο - ένα ατομικό γεγονός, μια ρήξη - αντιπαραβάλλεται με το μεγαλοπρεπές και το καθολικό.»</div><div> Πίσω από τις μάσκες μας, υπάρχει καπνός. Τέτοια είναι η ανθρωπότητα. Αλλά αν αφιερώσουμε χρόνο για να εξερευνήσουμε τις ψυχές μας, θα βρούμε το φως. Αυτό το φως είναι το καλύτερο μέσα μας, και τελικά λάμπει μέσα μας και μας σώζει. Η αγάπη δεν πεθαίνει. Είναι εκεί. Αιώνια, όπως το κείμενο της Βερενίκης. Η αγάπη μεταξύ Τίτου και Βερενίκης, επειδή λέγεται, επαναλαμβάνεται, σφυρηλατείται, υπάρχει για την αιωνιότητα. Γι' αυτό το έργο του Ρακίνα είναι αισιόδοξο. Όχι επειδή οι χαρακτήρες δεν πεθαίνουν, αλλά επειδή εξυμνεί τη δύναμη της Αγάπης πάνω στην παρουσία και τον χρόνο.</div><div> Η Βερενίκη δεν φεύγει. Η φλόγα της είναι αιώνια. Τα λόγια της δεν εξαφανίζονται. Είναι χαραγμένα στα εσωτερικά μας τείχη. Το να βρούμε ξανά τη Βερενίκη σημαίνει να βρεθούμε στην ευθραυστότητά μας, υποστηριγμένοι από τη δύναμη της ποίησης.</div><div><br></div><div> - Σεντρίκ Γκαρογιάν, σκηνοθέτης</div><div><br></div>