Περιγραφή

Παρίσι, 1983: Η Έντγουιτζ μεταφράζει τις περιπέτειες του ατρόμητου και αισθησιακού Υπερ-Κοριτσιού, όταν η υπερηρωίδα, με ένα στενό κοστούμι και κόκκινες μπότες μέχρι τον μηρό, εισβάλλει τρέχοντας στο σαλόνι της.<div> Το Ultra-Girl είναι εδώ για να μιλήσει για την Έντουιτς και να αφηγηθεί το ρομαντικό της ταξίδι μέσα από προσωπικές, χαρούμενες, μελαγχολικές αναμνήσεις, εμποτισμένες με την ποπ κουλτούρα. Η μέρα της Έντουιτς ξεδιπλώνεται σαν ένα χαοτικό, διαυγές όνειρο, που διακόπτεται από την άφιξη ενός επισκευαστή πλυντηρίων ρούχων, την ξαφνική εμφάνιση ενός μισογυνιστή Γερμανού φιλοσόφου, την επιστροφή ενός πρώην εραστή και το ξέφρενο lip syncing σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Αυτή η μέρα θα είναι καθοριστική και θα πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα.</div><div><br></div><div> <strong>Ο Τύπος:</strong></div><div><br></div><div> Το Ημερολόγιο της Armelle Héliot: «Η απόλαυση του παιχνιδιού διατηρείται από ένα ακαταμάχητο τρίο! Υπάρχει τραγούδι, υπάρχει χορός, είσαι απόλυτα βυθισμένος! Με λίγα λόγια, είναι θέατρο.»</div><div><br></div><div> Η επιλογή του Télérama: «Ο Cédric Roulliat χρησιμοποιεί κάθε κόλπο - μουσικά ιντερλούδια, αναπαραγωγές κινηματογραφικών διαλόγων, vintage κοστούμια - και καταφέρνει να μας παρασύρει σε αυτή την οικιακή φαντασίωση».</div><div><br></div><div> Les Echos: «Μια αστεία φιλοσοφική ιστορία. Αυτό το χαρούμενο, σουρεαλιστικό και ελαφρώς φιλοσοφικό βοντβίλ αξίζει οπωσδήποτε να το δείτε.»</div><div><br></div><div> Toute la Culture: «Η απίθανη και ξεκαρδιστική συνάντηση μεταξύ μιας ηρωίδας από κόμικς και ενός μισογύνη Γερμανού φιλοσόφου (...) Είναι κλόουν και σαν ανεμοστρόβιλος. Δίνοντας μας πρόσβαση στην οικειότητα της Εντβίγκ, ταξιδεύουμε σε αυτό το μυστηριώδες μονοπάτι της θηλυκότητας. (...) Ένα αστείο, ξεκαρδιστικό και έξυπνο έργο.»</div><div><br></div><div> Mediapart: «Μια πικάντικη απόλαυση. Η φαινομενική δυαδικότητα του τίτλου αντηχεί σαν ένα ενδιαφέρον σλόγκαν που αποκαλύπτει ένα προσεκτικά φτιαγμένο έργο. Το τρίο των ηθοποιών είναι αξιοσημείωτο. (...) Είναι μια πρόσκληση να καλλιεργήσει κανείς την εφευρετικότητά του και να μην φοβάται την πρωτοτυπία του. Φεύγει από το θέατρο με την ιδέα ότι όλες θα έπρεπε να μπορούμε να είμαστε Ultra-Girls, και ότι σίγουρα δεν προορίζεται για γυναίκες.»</div><div><br></div>