Περιγραφή

«Γιατί δεν λέμε ποτέ πράγματα;»<div> Αυτό είναι το απλό ερώτημα, που έθεσε ο βαφτιστικός μου γιος, το οποίο αποτελεί την πηγή αυτού του κειμένου. Συζητούσαμε τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη νεότητά του. Ο πατέρας του αυτοκτόνησε το 2018, όταν ήταν 5 ετών. Μόλις στα πρόθυρα της εφηβείας, κι αυτός είχε εκφράσει την επιθυμία να πεθάνει.</div><div><br></div><div> Αυτό το έργο μοιάζει με μια προσευχή που απευθύνεται σε αυτήν, στην οποία οι αναμνήσεις αναμειγνύονται με τα όνειρα, η μνήμη προσφέρεται στη φαντασία και η μυθοπλασία συνυφαίνεται με την πραγματικότητα, όλα σε μια προσπάθεια να παρέμβουν στον θανατηφόρο μηχανισμό της αποθάρρυνσης. Πέρα από την προσωπική ιστορία που ξεδιπλώνει, αυτό που διερευνάται είναι η σχέση με τη μετάδοση.</div><div><br></div><div> Χωρισμένο σε έξι κεφάλαια, σαν τους σταθμούς ενός Σταυρού που περπατήθηκε αντίστροφα, το έργο συνδυάζει αρχεία, λογοτεχνία και θέατρο, σαν παλίμψηστο, για να προσφέρει μια ξαναγραφή του τραύματος. Η χειρονομία που παρακινεί την αποκάλυψη αυτής της οικειότητας δεν είναι η κατάληψη του βήματος σαν να πρόκειται να αναλάβει την εξουσία πάνω στην τραγική πορεία των γεγονότων, αλλά μάλλον η επιστροφή του σε αυτό που έχει φιμωθεί. Σε αυτό που, μέσω της σιωπής του, τελικά σκότωσε.</div>