Περιγραφή

Να έχεις τα κλειδιά ενός τόπου, ενός οροπεδίου, να τα μοιράζεσαι με συμπολίτες και να ονειρεύεσαι να κάνεις πράγματα μαζί.<div> Το να έχουμε τα κλειδιά ενός τόπου, μιας σκηνής, να τα μοιραζόμαστε με συμπολίτες και να ονειρευόμαστε να δημιουργούμε μαζί—αυτό είναι το σημείο εκκίνησης αυτής της βραδιάς. Να συζητάμε, να διαφωνούμε, να χαθούμε, να σκεφτόμαστε, να σκεφτόμαστε ξανά και ξανά. Αλλά να σκεφτόμαστε μαζί. Να σκεφτόμαστε ακούγοντας τους ειδικούς, να έχουμε την ελευθερία να μιλάμε και να δρούμε, να δίνουμε χώρο σε διάφορους καλλιτέχνες για έναν ψίθυρο ή μια κραυγή, να σηκωθούν, να έχουν χρόνο· αυτή είναι η φιλοδοξία μας.</div><div><br></div><div> Η κλεμμένη λέξη: Εφηβεία, φροντίδα ψυχικής υγείας και η αναπαράσταση του άλλου.</div><div><br></div><div> Σε περιβάλλοντα υγειονομικής περίθαλψης, όπως και στη ζωή μας, κάποιες λέξεις παραμένουν ανείπωτες. Αποτρέπονται, εκτοπίζονται, κατακερματίζονται. Απόψε εξερευνούμε εκείνη τη στιγμή που η ομιλία καθίσταται αδύνατη.</div><div><br></div><div> Ανάμεσα στις παραστάσεις και τις ανταλλαγές, αμφισβητεί τι κάνει η σιωπή στη φροντίδα, την τέχνη και τις σχέσεις.</div>