Περιγραφή

Με το «Aux noms du foot», ο Φαμπρίς Κλεμάν θέλει να συμφιλιώσει φαινομενικά ασύμβατες ηπείρους όπως το ποδόσφαιρο και το θέατρο.<div> Ο Έρικ είναι επτά ετών. Βρισκόμαστε στο 1976.</div><div> Μια μέρα, ένα αντίτυπο του εβδομαδιαίου περιοδικού «France-football» έπεσε στα χέρια του. Πώς; Από ποιον; Δεν θα το θυμόταν ποτέ. Δεν είχε σημασία. Κανένας αγώνας στην τηλεόραση. Κανένα ίντερνετ.</div><div> Από εκείνη την ημέρα και μετά, η μνήμη του συσσώρευε ονόματα, εβδομάδα με την εβδομάδα.</div><div> Ονόματα παικτών, ομάδων, συλλόγων, σταδίων, πόλεων, γειτονιών, αλλά και αριθμών, εκφράσεων...</div><div> Διαβάζοντας το France-football από την αρχή μέχρι το τέλος κάθε Τρίτη, ανακαλύπτει το ποδόσφαιρο μέσα από τη γραφή και τη γραφή μέσα από το ποδόσφαιρο. Μέσα από το ποδόσφαιρο, ολόκληρος ο κόσμος εμφανίζεται μπροστά του.</div><div> Αυτήν ακριβώς την εμμονική και ζαλιστική παθολογία, και τις συνέπειές της σε αυτό που τον συνέθετε, έρχεται να αφηγηθεί και να μοιραστεί με το κοινό.</div><div><br></div><div><br></div><div> «Μόλις έγινα αρκετά μεγάλος για να διαβάζω, διάβασα France-football. Από την πρώτη γραμμή μέχρι την τελευταία. Κάθε Τρίτη. Στα 7 μου χρόνια, μπορούσα να απαγγείλω απέξω όλες τις συνθέσεις των ομάδων της 1ης Κατηγορίας, πριν μάθω αυτές της 2ης και της 3ης Κατηγορίας.»</div><div> Το ενενήντα οκτώ τοις εκατό αυτών των παικτών ήταν παίκτες που δεν είχα δει ποτέ να παίζουν, και τους αναγνώριζα μόνο από τα επώνυμά τους. Σημειώνα αυτά τα ονόματα σε χάρτινες κάρτες ευρετηρίου, όπου κατέγραφα, κάθε εβδομάδα, για κάθε παίκτη, το αποτέλεσμα του αγώνα που έπαιξε και τον αριθμό των γκολ που σημειώθηκαν. Το είδος των καρτών ευρετηρίου που μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο σήμερα με μερικά κλικ. Αυτή η εμμονική συμπεριφορά μου φαινόταν παράλογη, άσκοπη και ακατανόητη για πολύ καιρό, μέχρι που η Majida Ghomari, η σύντροφος της ζωής μου και η σύντροφός μου στο θέατρο, με έπεισε να το μετατρέψω σε θεατρικό έργο.</div><div> Με το «Εις το Όνομα του Ποδοσφαίρου», θέλω να συμφιλιώσω φαινομενικά ασύμβατους κόσμους όπως το ποδόσφαιρο και το θέατρο. Υπάρχουν γέφυρες μεταξύ των δύο: μπορούν να φέρουν κοντά άνδρες και γυναίκες, νέους και ηλικιωμένους, οπαδούς και αρχάριους, όλων των εθνικοτήτων, για μια κοινή εμπειρία γύρω από ένα θέμα με αβέβαιη δραματική δομή. Στο ποδόσφαιρο, όπως και στο θέατρο, ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί το επόμενο λεπτό.</div><div> - Φαμπρίς Κλεμάν -</div>