Περιγραφή

Από το μαγαζί με τα πατατάκια στο κατάστημα μεταχειρισμένων ειδών<div> «Περπατώ στην εποχή μας όπως θα περπατούσε ένας μονόποδος στο διεθνές μουσείο υποδημάτων: μισοανησυχημένος, κουτσαίνοντας».</div><div> Ακούω τον Ιουλ και τον Βιβάλντι με την ίδια ευχαρίστηση και δεν καταλαβαίνω γιατί μια ιδιοφυΐα της εποχής μας δεν έχει σκεφτεί ακόμα μια συνεργασία τρισδιάστατου ολογράμματος.</div><div><br></div><div> Πατάτα, έτσι νιώθω συχνά όταν βλέπω πώς ζουν οι άνθρωποι. Είναι επίσης αυτό που θέλω να τους σπρώξω στα μούτρα όταν δεν τους αντέχω άλλο. Και πάνω απ' όλα, είναι η ενέργεια που έχω όταν επιτέλους κοιμάμαι τις επτάμισι ώρες.</div><div><br></div><div> [Ολοκληρώστε αυτήν την παρουσίαση με ένα ισχυρό επιχείρημα για να κάνετε τον κόσμο να θέλει να έρθει να δει την παράσταση]</div><div><br></div><div> Αν έρθεις, θα ξέρεις για τι πράγμα θα μιλήσω. Αν δεν έρθεις, δεν θα ξέρεις.</div>