Περιγραφή

Από το ζεστό μου σώμα, παρουσιάζεται με τη μορφή δύο φωνών που συνδέονται μεταξύ τους: αυτής ενός ανώνυμου άστεγου άνδρα και αυτής ενός 19χρονου φοιτητή νοσηλευτικής.<div> Το «Από το ζεστό μου σώμα» της Gwendoline Soublin είναι το αποκορύφωμα μιας συγγραφικής παραμονής που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και του φθινοπώρου του 2020, εν μέσω της πανδημίας Covid-19, με φοιτητές και εκπαιδευτές στο Ινστιτούτο Νοσηλευτικής Εκπαίδευσης των Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων του Στρασβούργου. Αυτό το κείμενο αποτελεί μια υπέροχη μαρτυρία και έναν ζωντανό φόρο τιμής σε όλους τους επαγγελματίες υγείας, τους νοσηλευτές και άλλους, που βρίσκονται αντιμέτωποι με το τέλος της ζωής.</div><div> Από την αρχή κιόλας της παράστασης, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με κάποιον που γίνεται μάρτυρας του επικείμενου θανάτου του. Απελευθερώνεται από τη χαοτική ζωή του. Δεν έχει ταυτότητα, είναι άστεγος. Βρέθηκε αναίσθητος κοντά στο Δημαρχείο. Αυτή τη χειμωνιάτικη νύχτα, μοιράζεται μαζί μας στιγμές από τη ζωή του και μας εμπιστεύεται όλα όσα επιθυμεί να πάρει μαζί του: εξεγέρσεις, αδικία, αδέξια αγάπη μιας μητέρας, την παρενόχληση ενός προπονητή ποδοσφαίρου, το πρώτο του φιλί, το αδιέξοδο του «γαμώ τη μάνα σου», ηρωίνη, ποτό, τις φωτιές του Μεσοκαλόκαιρου, τα υψωμένα χέρια της νίκης...</div><div> Έπειτα, η τελευταία, αυτή η νεαρή φοιτήτρια νοσηλευτικής, δίνει την κατάθεσή της. Είναι από την επαρχία, ήρθε στην πόλη για να φοιτήσει σε σχολή νοσηλευτικής και γνωρίζει τον θάνατο μόνο μέσω του θανάτου ενός γδαρμένου λαγού. Και τώρα ξέρει ότι θα γίνει μάρτυρας «του πρώτου της θανάτου στον θάλαμο 8 αυτού του νοσοκομείου...»</div><div><br></div><div> Το «Από το ζεστό μου σώμα» είναι ένα κάλεσμα για αδελφοσύνη, αλληλεγγύη και ετερότητα.</div><div> Ένα μυητικό κείμενο για τη ζωή και τον θάνατο, και για τον θάνατο και τη ζωή, μέσα από το ζεστό μας σώμα. Ένα κάλεσμα στη ζωή.</div>