Περιγραφή

Συγκεντρωμένες για την ίδια βραδιά, οι «Μεγάλη φούγκα», «Δύο ντ'Εδέμ» και «Ουάου μέμε» ιχνηλατούν έναν ευαίσθητο αστερισμό στο σύμπαν του Μαγκούι Μαρίν.<div> Τρία σύντομα κομμάτια, σαν τρεις ανάσες, που μετατοπίζουν τον αέρα γύρω μας. Στη φούγκα «Grosse», τα σώματα ορμούν μπροστά, ακουμπούν το ένα στο άλλο, συγχωνεύονται και διασκορπίζονται, σαν φούγκα σε πτήση, παρασυρόμενα από έναν σχεδόν άγριο συλλογικό παλμό μεταξύ ζωντάνιας και απελπισίας. Το «Duo d'Eden» σφίγγει τον χώρο: δύο παρουσίες, ίσως δύο εραστές στον Κήπο της Εδέμ, αναζητούν η μία την άλλη, αντιμετωπίζουν η μία την άλλη και τιθασεύουν η μία την άλλη, σε μια εύθραυστη και σαρκική ένταση όπου κάθε χειρονομία γίνεται μια εξομολόγηση. Το «Ça quand même» είναι πρωτίστως ένα κείμενο της Maguy Marin και μουσική του Denis Mariotte, για δύο σώματα και τις πολλαπλασιασμένες εικόνες τους, όπου η οικεία και πολιτική καθημερινότητα των τεχνών αναδύεται, μαζί με τις ανησυχητικές απαιτήσεις για αποτελεσματικότητα και επικοινωνία που απειλούν τη δημιουργική διαδικασία.</div><div><br></div><div> Μαγκούι Μαρίν</div><div> Υπάρχει μια γενέτειρα, εκτός από μια πόλη: η Τουλούζη. Μια τοποθεσία στην οποία έφτασε μετά από μια σειρά μετακινήσεων που προκλήθηκαν από πολιτικά κινήματα στην Ισπανία. Έτσι, μεγαλώνοντας εκεί, στη Γαλλία, στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Στη συνέχεια ήρθε η επιθυμία να χορέψω, η οποία επιβεβαιώθηκε από μια σειρά σπουδών - από την Τουλούζη στο Στρασβούργο, έπειτα στη Μούντρα (Βρυξέλλες). Μια επιθυμία που επιβεβαιώθηκε με την ομάδα Chandra και στη συνέχεια με το Μπαλέτο του 20ού αιώνα. Από το 1980 έως το 1990, με την υποστήριξη της ομάδας του Maison des Arts στο Κρετέιγ, η έρευνα συνεχίστηκε με την Christiane Glik, τη Luna Bloomfield, τον Ulises Alvarez και πολλούς άλλους. Το 1987, η συνάντηση με τον Denis Mariotte άνοιξε έναν κόσμο πειραματισμού. Το 1998 σηματοδότησε μια νέα αρχή. Ένα νέο έδαφος για ένα νέο Εθνικό Χορογραφικό Κέντρο στο Ριλιέ-λα-Παπ. Με την ανάγκη να ανακτήσουν τη θέση τους στη δημόσια σφαίρα για να γιορτάσουν τον πλούτο της ποικιλομορφίας και τη ζωντανή χαρά της δημιουργικής έκφρασης, το 2011 σηματοδότησε μια περίοδο επαναξιολόγησης της προσέγγισης της ομάδας στον προβληματισμό και την εργασία. Μετά τα έντονα χρόνια που πέρασε στο CCN (Εθνικό Χορογραφικό Κέντρο) στο Rillieux-la-Pape, το 2012 προέκυψε η ανάγκη για ένα νέο κεφάλαιο, με τις ρίζες του στην πόλη της Τουλούζης. Από τον Ιανουάριο του 2015, ο Maguy Marin και η ομάδα επέστρεψαν στη μητροπολιτική περιοχή της Λυών. Η μετακόμισή τους στο Ramdam οδήγησε στην ανάπτυξη ενός νέου συνεργατικού έργου με άλλους καλλιτέχνες: το Ramdam, ένα κέντρο τέχνης.</div><div><br></div>